jufkimopreis, 22 juni 2010
Australië , Sydney 17°

Going Home...

'I’m going home
To the place where I belong
And where your love is always been enough for me

‘cause these places and these faces are getting old
so I’m going home....’


Het is zoals de zanger, Chris Daughtry, van het hierboven staande nummer al zegt: op een gegeven moment is het nieuwe er af en als je dan alles gezien en gedaan hebt wat je graag wilde zien en doen, dan wordt het tijd om naar huis te gaan. Al ben je dan maar 2 maanden weg geweest of 10, dat maakt niet uit, je voelt vanzelf aan wanneer het tijd is om te gaan. En voor mij is die tijd nu dan ook eindelijk aan gebroken…

Ik zie me nog staan op Schiphol, ruim 10 maanden geleden, me afvragend waar ik in hemelsnaam aan begon. Ook al droomde ik al jaren van deze reis, nu het eenmaal zover was, begon ik toch te twijfelen of het, het allemaal wel waard zou zijn. Na jarenlang lief en leed gedeeld te hebben met mijn ouders en zus, viel het afscheid nemen, me erg zwaar. Het is dat mijn reisgenootje, van toen der tijd, me bij de hand pakte en mee ‘voerde’ naar de douane, anders was ik waarschijnlijk niet eens meer gegaan…

Na eenmaal de sprong in het diepe gewaagd te hebben, ging het wel weer, maar de eerste weken bleven moeilijk. Ik moest zo wennen aan mijn nieuwe leventje en het feit dat ik mijn ouders niet langer binnen handbereik had! Je bent ineens heel erg op jezelf aan gewezen. Je moet overal zelf achteraan gaan; je accommodatie, eten, de was, vervoer… doe jij het niet, dan gebeurd er niks. Ik ben dan ook blij dat ik nu pas, op mijn 23e/24e naar Australië ben gegaan.

Ik kan me herinneren dat ik al dolgraag wilde gaan na de HAVO en dat mijn ouders me er toen van weerhielden; ik kon beter eerst gaan studeren. Op dat moment zag ik daar het nut niet zo van in, maar achteraf gezien ben ik er blij om dat ze me er nog een paar jaartjes van hebben weerhouden. Ik denk niet dat ik op 18/19 jarige leeftijd al klaar voor deze vorm van zelfstandigheid en verantwoordelijkheid zou zijn geweest! Ik was veel te naïef… Dus pap en mam, bedankt daarvoor; jullie hadden gelijk!

Nu heb ik me langzaam voor kunnen bereiden op deze trip en daar ben ik maar wat blij om! Sommige mensen keken me misschien wel raar aan, als ik weer dingen aan het plannen was voor tripjes die pas over een paar maanden zouden plaats vinden, maar dankzij mijn ‘geplan’, heb ik wel zo goed als alles kunnen zien en doen hier in Australië, Nieuw Zeeland en Fiji. Daardoor heb ik gedurende de afgelopen 10 maanden ervaringen op gedaan, die niemand me ooit meer kan afpakken!

De tijd die ik hier heb mogen door brengen, is voor mij dan ook heel speciaal. Af en toe moest ik echt even een pas op de plaats maken en goed om me heen kijken en de dingen in me opnemen. Ik had namelijk al zoveel mooie dingen gezien en gedaan en daardoor besef je soms maar half wat voor moois er recht voor je neus staat en hoe dankbaar je eigenlijk mag zijn dat je hier überhaupt bent. Ondanks dat ik alles eigenlijk wel even bijzonder vind, zijn er toch een paar momenten geweest die er voor mij echt bovenuit springen:

Zo zie ik mezelf bijvoorbeeld nog op de set van Hobbiton in NZ staan. Die hele dag liep ik met een ‘big smile’ op mijn gezicht en ook nu, als ik eraan terug denk, komt die grijns weer terug… Maar daarnaast heeft ook de 7 daagse trip van Adelaide naar Alice Springs, dwars door de ongerepte Outback van Australië, een diepe indruk op me gemaakt. Pas toen, zag ik het echte Australië. Zo bijzonder!

Eén van de spannendste dingen die ik gedaan heb, was denk ik toch wel het vliegen als co-piloot in dat kleine vliegtuigje rondom Lake Tekapo, NZ. Ik zie me nog zo naast die man zitten en dan het gevoel wat je in je maag krijgt als je op stijgt… het gekke is dat ik het eigenlijk helemaal niet zo eng vond als dat ik van te voren had verwacht. Doordat je met je neus zo dicht op alles zit, heb je voor je gevoel een soort van controle over het vliegtuig en daarbij een vorm van veiligheid.

Ook het alleen reizen, zie ik als een bijzonder iets. Het klinkt misschien raar, maar door na 3 maanden alleen te gaan reizen, ben ik met zoveel meer mensen in contact gekomen, dat ik eigenlijk maar een paar dagen, écht alleen heb door gebracht. En zo af en toe kwam ik iemand tegen, die het reizen en de dingen die ik op dat moment deed en zag, net even wat extra’s gaven. Zo vind ik het nog steeds bijzonder dat Janneke en ik, op de één of andere manier, dezelfde touren op precies dezelfde dagen hadden geboekt. Alsof het zo heeft moeten zijn dat we de hele weg van Melbourne tot aan Darwin samen hebben afgelegd. Alsof er stiekem iemand de touwtjes in handen had… Bijzonder! En dan ook nog samen voor een week naar Fiji… Geweldig!

Wat ik ontzettend ga missen als ik weer eenmaal terug ben in Nederland, is de vriendelijkheid en lay-back cultuur van zowel Australië als Nieuw Zeeland. Nog nooit heb ik me in 2 landen zo op mijn gemak gevoeld. Alles is ingespeeld op backpackers, de mensen staan open voor je en als je niet uitkijkt, zit je ’s avonds bij een wildvreemd gezin mee te eten aan tafel en kun je zolang je wilt in hun huis verblijven! En de manier waarop iedereen je aanspreekt; ‘Love, honey, dear, sweety, darling…’ zo anders dan de manier waarop Nederlanders met elkaar om gaan! Ik denk dat we daar een veel te nuchter volkje voor zijn, wat natuurlijk ook wel weer zijn charme heeft! Vanaf nu is het weer gewoon ‘Kim’… zucht…

Daarnaast heb ik ook veel van deze 10 maanden geleerd. Zo dacht ik altijd dat het leven hier heel goedkoop zou zijn voor backpackers en dat je gemakkelijk een baantje kon vinden als het moest. Dat is echter helemaal niet zo! Je kunt goed merken dat de economische crisis hier ook zijn gevolgen heeft gehad en dat het land daarbij eigenlijk veel te veel backpackers heeft, waardoor de baantjes niet langer voor het oprapen liggen. Als er al een vacature vrij is, wordt deze eerst aangeboden aan de vele werkloze Australiërs zelf en daarna pas aan backpackers. Logisch natuurlijk, maar dat maakt het voor de backpackers wel een stuk moeilijker. Ik ben dan ook blij dat ik vooraf besloten had, om van te voren hard te werken en gedurende mijn reis ‘niks’ te doen.

Of ik me niet heb verveeld? Nee, want er valt hier genoeg te zien en te doen. Het zou anders zijn als je een aantal maanden op dezelfde plek zou zitten, maar doordat ik praktisch continue op doorreis was, heb ik de kans niet gehad om me te vervelen.

Natuurlijk zijn er ook momenten geweest dat ik het liefst meteen naar huis zou vliegen om mijn ouders weer te kunnen zien en vast te houden. Of om gewoon weer even deel uit te kunnen maken van het dagelijkse leven. Lekker met vriendinnen naar de film of even heerlijk H&M-en in Rotterdam. Door elkaar dan weer even te spreken over de telefoon of elkaar te zien en te spreken via Skype, kreeg ik weer de energie om door te gaan. Dan kon ik er weer voor een tijdje tegen aan. Maar ook de reacties die ik van jullie heb gehad op mijn vele blogs, zorgden ervoor dat ik de ‘kracht’ weer kreeg om er tegen aan te gaan! Dus bedankt daarvoor!

Het klinkt misschien als een cliché om te zeggen dat deze reis me verandert heeft, maar ik denk dat het wel zo is. Ik waardeer het leventje dat ik thuis had nu veel meer. En als ik terug denk aan alles wat mijn ouders altijd voor mij en mijn zus gedaan hebben, dan schaam ik me stiekem wel een beetje… Ik zou het voor hen een stuk gemakkelijker hebben gemaakt door mee te helpen en er meer voor hen te zijn. Ik kan het verleden helaas niet veranderen, ook al zou ik dat soms maar wat graag willen, het enige wat ik kan doen, is er vanaf nu af aan, meer te zijn en mijn steentje bij te dragen. Dus paps en mams, bereid je maar voor

Nu zit mijn tijd er hier alweer bijna op! Ik kijk er echt ontzettend naar uit om weer naar huis te gaan; naar het ‘Love Actually’-moment tussen mijn ouders en mij op Schiphol. Mijn zus vond dat altijd de mooiste scène uit de film: het moment waarop gezinnen, geliefden of vrienden met elkaar verenigd werden op het vliegveld. Nu is het voor ons ook bijna zover. Ik zie mijn ouders in gedachten al staan en ik weet zeker dat mijn zus er ook bij zal zijn… Alleen nog maar even 25,5 uur vliegen en dan is het zover!

Er rest me nu dan ook nog maar één ding; nogmaals bedankt allemaal voor het volgen van mijn reis hier aan de andere kant van de wereldbol. Ik vond het fijn om jullie reacties op mijn foto’s en verslagen te lezen, maar ook de mailtjes die ik heb gehad hier, waardeer ik enorm. Op die manier bleef ik namelijk toch nog een beetje op de hoogte van het leven thuis. En geloof me, ik kijk er naar uit om daar weer deel vanuit te gaan maken!!

En of ik niet bang ben dat het leven thuis weer heel snel went en ik terug wil? Nee, voorlopig heb ik mijn portie reizen wel eventjes gehad. Ik mag niet klagen, dacht ik zo! Eerst die 3 weken in The States met de meiden en daarna voor 10 maanden naar hier… Ik kan voorlopig weer even vooruit! En wie weet waar ik in de toekomst terecht kom! De wereld heeft nog zoveel mooie plekken die ik nog niet gezien heb… ik kijk er al naar uit om er voor te gaan sparen!

Tot op Nederlandse bodem allemaal! We zullen elkaar vast snel zien, al begrijpen jullie denk ik wel dat ik de komende tijd eerst even heeeeeel veel tijd ga door brengen met mijn ouders!

See you Mates,

xxx Kim

Foto´s laatste dagen in Sydney:

http://www.facebook.com/album.php?aid=61188&id=1035686708&l=c864a8481e

Kim in Australië bellen kan nu véél goedkoper met HalloBuitenland.nl